Ένας από τους σταθμούς της πρωινής μου βόλτας, είναι η παραλία του χωριού.
Καταλήγω σε αυτήν γύρω στις 8:30 και, σχεδόν κάθε μέρα, υπάρχουν κάποιοι σκόρπιοι λουόμενοι που απολαμβάνουν την ησυχία.
Αυτού του είδους τη μοναχικότητα την γύρευα πάντα.
Στην πόλη ήταν πάντα πιο δύσκολο να επιτευχθεί.
Εδώ…
Εδώ, καμιά φορά, σε κατακλύζει και πρέπει να την ελέγξεις.
Ισορροπώντας, λοιπόν, ανάμεσα στη γαλήνη του χωριού και το πολύβουο της πόλης (δουλειά, παιδιά και φίλοι), προσπαθώ να μην πέσω από τη δοκό.
Ένας από τους τρόπους το γράψιμο.
Ένας άλλος το ραδιόφωνο.
Κι όλο αυτό, ας καταλήξει πως στις 22:00 στον FM100,6 – Ραδιόφωνο Λόγου και Τέχνης θα πάρουμε Ένα ή Περισσότερα τραγούδια για το Δρόμο.
Μουσική και λόγια.
Ένας καλός τρόπος να μην πέφτεις.